Spring naar inhoud

koor aan het woord 2015

December 2015
Vanaf het allereerste begin in 1993 ben ik al bij Kwintessens. Ik kende een paar van de vrouwen die na  een zangcursus in het buurthuis met elkaar verder wilden. Toen ze mij erbij vroegen heb ik meteen ja gezegd.  Niet dat ik nou zo’n zangstèr was, maar de gezelligheid van het samen zingen sprak me wel aan. Van thuis meegekregen denk ik,  al zijn de liederen van Johannes de Heer die in mijn streng gereformeerde ouderlijk huis favoriet waren  van een ander genre dan nu mijn voorkeur heeft. Toch herinner ik mij trots dat de buren in de straat kwamen luisteren naar de welluidende klanken van ons gezang. Vooral mijn moeder had een prachtige sopraanstem. Ze mocht zelfs solo zingen in de kerk. Mijn vaders tenorstem paste daar mooi bij.  Hij speelde bovendien orgel, mandoline en banjo. Als officier op de grote vaart  had hij met collega’s aan boord een bandje.  (zie foto) Een bijzonder verhaal is dat hij in 1939 onder druk van de oorlogsdreiging koos voor werken aan de wal, anders was ik er niet eens geweest.  Het schip,  de Simon Bolivar,  is toen namelijk op een mijn gelopen. Ik ben geboren in 1941.
Veel muzikale ontwikkeling heb ik verder niet gehad. Vaag herinner ik me nog een kinderkoor uit mijn lagere school tijd en in de verpleging hebben we destijds ook wel gezongen met en voor patiënten. Een blauwe maandag mandolineles leverde me alleen maar pijnlijke vingers op. Ik wilde naar het buitenland, maar mocht pas au pair naar Parijs na afronding van mijn verpleegopleiding. Mijn buitenlandse naam, altijd lastig te spellen, dank ik aan de Spaanse oorsprong van mijn echtgenoot. In zijn familie zit veel muziek en zelf heeft hij een prachtige stem.  Hij gebruikt hem alleen niet om te zingen.
Ik ben sopraan. Die partij heeft vaak het voordeel van de melodie. Voor mij is dat ideaal,  liefst met vibrato, dan haal ik nog meer uit mijn stem. Maar dat wordt niet echt op prijs gesteld omdat het niet goed voegt met de andere stemmen. Daar moet je in een koor juist aan werken. Serieus werken, want onze dirigente Justina wil wel resultaat. Soms heb ik geen zin in een repetitie. Maar ik word  opgehaald door Tonneke  en dan kom ik na afloop altijd weer helemaal blij thuis. Opmerkelijk trouwens wat er na één repetitie van een nieuw lied al meteen een volgende keer is blijven hangen.
Kwintessens is gelukkig ook meer dan zingen alleen. Rond de optredens en tijdens studiedagen veel gezelligheid en lekker eten en drinken. Op mijn verjaardagsfeest, dat ik  met mijn dochter vierde toen we samen 111 jaar waren, heb ik het koor uitgenodigd voor een optreden. Onder andere met dat prachtige lied ’Après un rêve’ van Gabriel Fauré. Trots was ik op ‘mijn’ koor.
Ik kan me niet voorstellen dat ik ooit nog een ander koor zou willen!
Liesbeth Mas Cabré