Spring naar inhoud

koor aan het woord 2012

Kerstverhaal van een noviet

 Daar stonden ze dan in hun zwarte feestkleding- met- rood- accent op 19 december 2011 in het Ziekenhuis Amstelveen: het vrouwenkoor Kwintessens. Eén van de koorleden stond er wat onwennig bij.
Ze was de enige die een witte map bij zich had in plaats van een zwarte. Gelukkig zag niemand dat. Evenmin als het spiekbriefje dat ze in haar hand gefrommeld had. Een van de koorleden was zo aardig geweest om haar de tekst verkleind op te sturen zodat niemand zou merken dat zij de tekst van die mooie maar ellendige Snow (Edward Elgar) nog niet helemaal paraat had.
Nu was het repertoire ook niet bepaald gemakkelijk… Ani m' amin is een prachtig Hebreeuws volkslied maar haar tong raakte ervan in de knoop: B'çhol yom she-ya-voh(???). Er werden kosten nog moeite gespaard om de uitspraak onder de knie te krijgen. Wijzen (nee, niet die uit het Oosten) werden erbij gehaald om te leren dat het kommaatje als een schwa uitgesproken diende worden.
Het witte mapje deed vreselijk haar best tijdens de repetities. Ze was tenslotte pas een paar maanden lid. De overige koorleden kenden een deel van het repertoire wel, maar Sleigh Bells (een volksliedje uit de Oekraïne) was ook voor hen nieuw. Toen wit mapje Jing-a-ling- a-ling-a-ling-a-ling-a ling a ling zong i.p.v. Jing-a- ling- a-ling- a- ling-a-ling-a- ing-a-ring(!) kreeg ze dan ook van de zenuwen spontaan de slappe lach. Haar buurvrouw wierp haar een vriendelijke meewarige blik toe, zei dat ze gewoon door moest zingen, maar niets hielp.
Of toch? Ja, wat hielp was het fantastische digitale programma Finale dat door één van de koorleden helemaal ingetypt werd zodat ze haar eigen partij kon oefenen. Maar wat ook ontzettend hielp, waren alle bemoedigende woorden die ze te horen kreeg van de andere koorleden en ook dat ze niet te hard moest oefenen want dat het wel leuk moest blijven. En de humor van de geweldige dirigent, dat hielp ook!
Na het optreden in de hal trok zij samen met haar groepje, gewapend met een xylofoon om de juiste begintoon te vinden, langs de kamers van de afdeling interne geneeskunde. Zij was bang geweest dat er misschien niemand op hun gezang zat te wachten maar het tegendeel was waar.
Na afloop waren er soep en broodjes met een persoonlijke kerstwens. Maar het mooiste geschenk was voor haar de dankbaarheid van de oude man die net een tia had gekregen en die zei: "Wat vind ik het fijn dat jullie dít doen!"

Ingeborg, januari 2012